Pfew!! Best stoffig hier! 't Is dan ook wel heel lang geleden dat ik hier voor het laatst ben geweest. Daar schaam ik me eigenlijk wel voor. Vooral voor die acute radiostilte. Dat was niet zo netjes. Maar er gebeurde ook zoveel tegelijk. Voornamelijk leuke dingen, en alles heel heftig.

Zo is dat vriendje uit een paar blogs terug inmiddels mijn man, wonen we in Voorburg en niet meer in Leiden, is Storm inmiddels 7 en een hele grote jongen aan het worden, hebben we 1 hond en 2 (nieuwe) katten. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Maar de belangrijkste reden waarom ik wegviel is de volgende: ik heb fibromyalgie. En hoe fijn het ook was om eindelijk te weten wat er nou met me aan de hand was, was dat best even slikken. Inmiddels zijn we zo'n 2 jaar verder en begin ik te begrijpen hoe hiermee om te gaan. Daarvoor heb ik een heleboel emoties moeten doorakkeren, ben ik uitgebreid in therapie geweest (en eigenlijk nog steeds) en moet ik nu/heb ik mijn hele leven daarop aangepast. Geloof me, da's niet makkelijk.

Inmiddels begin ik weer op te krabbelen en kruipt ook het bloed waar het niet gaan kan. Ook het blogvirus steekt zijn kop weer op. Maar ja, ook dat moet anders. Dus niet meer elke dag, veel minder reageren op andere blogs. Omdat er in de tussentijd zo ontzettend veel gebeurd is, leek het me niet gepast om hier op oude voet verder te gaan. Dus bij deze neem ik afscheid. Iets wat ik jaren geleden al had willen doen, maar niet de fut voor had. Wat uitliep in een – het is al zo lang geleden, hoe pak ik dit aan – en erg op de lange baan is geschoven.

Afscheid van web-log, maar ook een nieuw begin. Ik ga een nieuw blog starten waar ik hopelijk een voor mij behapbare manier kan vinden om te blijven bloggen. Op Blogspot. Dus andere host, andere frequentie maar nog wel dezelfde Lenavanka: www.lenavanka.blogspot.com

Wie weet tot daar?

Groeten,

Marleen

Schreef ik in een eerder logje over mijn ideale zaterdag met daarin bezoeken aan de markt en lokale winkels, haaks daarop staat mijn aversie tegen supermarkten. Ik HAAT ze.
Maar omdat een aantal essentixeble boodschappen inmiddels (bijna) nergens anders meer te verkrijgen zijn, ontkom ik er niet aan. Ik loop (de voordelen van wonen in een stad) dan in de richting van de dichtstbijzijnde en best gesorteerde zodat ik mijn tijd in hel tot een minimum kan beperken. Gemak dient de mens al komt deze x91buurtsuperx92 mijn portemonnee niet altijd ten goede. Om zijn klanten nog beter geld uit de zakken te kunnen kloppen, is deze super vorige week heropend als XL. 
XL als in Extra Large Hell!!! Waarin luxe goederen prominent vooraan staan, je warme maaltijden kunt kopen en je je rot loopt te zoeken naar alle items op je boodschappenlijstje omdat ze de x91logischex92 indeling hebben omgezet naar de meest x91commercixeblex92 en die in 1 klap tot DE publieksattractie voor de hele regio is verworden.
Als je dan eindelijk al je boodschappen bijeen hebt gesprokkeld, kun je dus aansluiten in een eindeloze rij vol chagrijnige mensen bij de kassa. De XL probeert op deze manier hun x91zelfscanx92-methode te promoten (al vind ik opdringen een beter woord) waarbij je bij de kassa alleen nog maar hoeft te pinnen aan een automaat. Aangezien ik mijn (mega)gat in mijn hand probeer te combineren met een beperkt budget trek ik mijn weekbudget uit de muur en betaal ik al mijn boodschappen contant waardoor deze x91snelle optiex92 voor mij is afgesloten.
Na slechts 1 bezoek ben ik alle heisa en gemanipuleer zat. In hun niets ontziende behoefte hun klanten beter te leren kennen en van dienst te zijn, is het de mensen van de XL gelukt waar mijn budgettaire beperkingen mij nog nooit toe hebben kunnen zetten. Ik ben sinds kort klant bij die Duitse rood/blauw/gele supermarktvariant. Waar ik niet 20 x heen en weer hoef te lopen (want beperkt assortiment) en geen uren in de rij voor de kassa sta te wachten. Voor die zaken die ik daar niet kan krijgen, plan ik met liefde een omweg naar een verderop gelegen keten met een aangenamer kassabeleid.

Oh, en bijkomend voordeel? Ik ben er een stuk minder geld kwijt.

Opgewekt stap ik door het LVC met een tas aan mijn schouder en een grote camera om mijn nek. De Werfpop-voorronde.

Net als vorig jaar ben ik als vrijwillig publiciteitsmedewerker betrokken bij het leukste, gratis festival van Leiden e.o.: Werfpop.
Al een aantal jaar wordt er een voorronde gehouden om te bepalen wie de openingsact van Werfpop wordt. Ja, ja, de Werfpop-voorronde dusx85
Regionale, beginnende bands kunnen hiervoor hun demox92s insturen waarna er een selectie van kanshebbers wordt gemaakt uit deze gigantische stapel (geen geintje, die stapel). Deze bands mogen tijdens de voorronde laten zien wat ze live in hun mars hebben waarna een jury een winnaar uitkiest. En die winnaar?
Juist ja, die krijgt de gelegenheid om dat jaar als openingsact van Werfpop aan te treden. Moet ik er natuurlijk wel bij vermelden dat alle deelnemers hun eigen repertoire ten gehore dienen te brengen. Coverbands vallen buiten de selectie.

Omdat de gebruikelijke enthousiastelingen hebben laten weten niet aanwezig te kunnen zijn, heb ik me als vrijwillig vrijwilliger opgeworpen als fotograaf. En dus loop ik 15 mei jl. met tas en digitale spiegelreflexcamera van zwagerlief door het LVC.

x93Ik ga niet je sleepteef worden, hoor!!x94 Roept zusje wijzend op mijn tas. Inmiddels heb ik ook wel begrepen waarom er mensen zijn die geen fotograaf willen zijn. Best wel zwaar, al die spullen.
Natuurlijk loop ik te klooien met de instellingen, met de ISO waarde, metx85., metx85.. Zeker omdat ik zonder flits moet fotograferen. Die flits is nou eenmaal bijzonder storend tijdens een concert. Ergo: donkere ruimte, bewegende objecten en veel fel en gekleurd tegenlicht. Het recept voor interessante effecten die je nu net niet kunt gebruiken bij fotox92s bedoeld voor de (lokale) media.

IJverig klik ik erop los, probeer ik mijn instellingen aan te passen aan de lichtshow en vervloek ik de lichtman en met name de laatste band. Stilstaan? Dus niet! De zanger stuitert over het podium (en door de zaal) waardoor de overige bandleden zich wat meer in de hoeken van het podium hebben gepositioneerd. Slechte belichting daar, in die hoeken. In een (geslaagde) poging meer contact te maken met het publiek zoekt de zanger steeds de rand van het podium op waar hij dan wel iets langer stil staat maar buiten het bereik van de lampen valt.

Ergens halverwege de show dringt het tot me door dat ik toch echt een paar bruikbare shots van deze band moet zien te krijgen, dit zou best wel eens de winnaar kunnen zijn.
Ja dusx85..Unaniem door de jury aangewezen vanwege hun energieke en overdonderende live performance is de winnaar van de avond band no. 4: Left In The Middle. Intereo zijnde band no. 2 komt op de 2^e plaats.

Terecht? Ik vind van wel. Maar fototechnisch zou ik het graag andersom gezien hebben. Waar het me bij Intereo gelukt is om een aantal scherpe plaatjes te schieten die qua compositie ook interessant zijn, heb ik van Left In The Middle welgeteld 2 scherpe fotox92s (wat belangrijk is voor drukwerk, scherpe fotox92s….interessante composities zijn van ondergeschikt belang). Ook van band no. 1 Ghostrock en band no. 3 The New Age Peasants heb ik het voor elkaar gekregen om bruikbare fotox92s te schieten, maar band no. 4???? Stelletje stuiterballen!!! Gelukkig hoef ik tijdens Werfpop zelf (13 juli a.s., De Leidse Hout, Leiden) niet te fotograferen en heb ik hopelijk tijd om dan wel van hun optreden te kunnen genieten.

Left In The Middle
 

Intereo

Ghostrock

The New Age Peasants
 

In een omgeving

Waarin jij

Niet dood gevonden

Zou willen worden,

Zit ik en denk

Toch aan jou

Oncontroleerbaar ben je

Verweven met

Mijn gedachten, mijn lichaam, mijn gevoel
Al was het vanzelfsprekend,
De simpelste zaak

Van de wereld

Maar alles is anders dan voorheen,

Patronen worden doorbroken
Mijn hoofd kan er niet bij

En staart vol verbazing

Naar mijn buik

Waar zijn nou

In godsnaam
Die vlinders?

In antwoord op Leox92s reactie bij x93Mutsx94; dit deed ik op Bevrijdingsdag:

STORM EN HET DRAMA VAN DE BALLON

Daar sta je dan, als 4-jarige hummetje. Meegesleurd door de mama (en haar vriendje) op een druk plein in Den Haag. Overal drukte, mensen en heel veel herrie (lees: slechte live muziek). Niet dat je dat ook maar iets kan schelen. Jij hebt iets veel beters ontdekt: Ballonnen.
Gefixeerd volg je de wolk over het plein. Probeer je stapje voor stapje dichterbij te komen en tegelijkertijd de mama te overtuigen om er toch vooral maar eentje aan te schaffen. Maar die beweert glashard dat ze geen geld heeft (helaas niet gelogen) en weigert aan jouw innige wens te voldoen.

Het leven is hard als 4-jarige. Zuchtend blijf je de wolk volgen. Geld? Wat doet dat er nou toe? Jij wilt zox92n ballon. En dan komt de mama op het briljante idee dat jij met zox92n ballon  aan je arm een stuk minder makkelijk uit het oog te verliezen bent. Wat in die drukte met jouw watervlugheid eenvoudig te bewerkstelligen is. Even later ben jij alsnog de trotste bezitter van een heuse Cars-ballon. Opgetogen laat je je meevoeren terwijl de volwassenen op zoek gaan naar vermaak en probeer je en passant de boksbaltechnische kwaliteiten van jouw nieuwe aanwinst op het vriendje uit. Jouw dag kan niet meer stuk.

Zeker als blijkt dat de mama heus niet is vergeten dat 4-jarigen monstertjes ravotten stukken leuker vinden dan bandjes luisteren en er ook een heuse picknick in het bos   gepland blijkt te zijn. Al wordt je daar dan weer gedwongen je fabeltastische nieuwe speeltje achter te laten in de auto. Onder protest, maar de mama is onverbiddelijk. Stel je voor dat we die ballon kwijtraken.
En eerlijk is eerlijk; binnen no-time heb je het zo druk met worstjes eten, de mama begraven, met takken slepen en rondrennen dat je het bestaan van je ballon (bijna) vergeten bent. Bijna.

Onderweg naar huis wordt er een tussenstop gemaakt bij het huis van vriendje. Waarom? Het zal je een worst wezen. Jij hebt je oog inmiddels laten vallen op de suikerspinnen die aan de overkant worden  verkocht. Zoetekauw als je bent, wil die er daar toch ook wel een van hebben. Maar je hebt al een ballon gehad en de mamma heeft inmiddels nog minder geld. Dus zelfs je beste slijmpogingen mogen niet baten. Niks suikerspin. Voor de 2^e keer vandaag sta je op het punt je neer te leggen bij je lot.

Tot een heel dom iemand (wiens naam je niet zal noemen) zo slim is om JOUW ballon uit de auto te laten ontsnappen. Een heel dom iemand!!! Daar gaat je ballon. Geen ballon en  ook geen suikerspin. Het leven is hard, heel hard. Of toch niet? x92s Avonds, als je ontplakt en al in bed ligt, kan je het niet laten en murmel je voor je ogen definitief dichtvallen:

x93Mama, toch wil ik ook graag mijn ballon terug. Ik mis hem zo.x94

Klik hier voor een heel andere omschrijving van diezelfde dag.

Muts!!

Uitgerekend vandaag vergeten op de klok te kijken.

Bij deze dus….

….Stilte….

Beste lezers van dit weblog,

Helaas heeft de persoon Marleen op het moment zoveel aan haar hoofd dat het maar met moeite lukt om dingen op papier te verwoorden. Ook spelen er op het moment veel zaken die zij niet kan/mag/wil toevertrouwen aan het Wereldwijde Web.

Om de lezers enigszins tegemoet te komen hier maar weer eens een Hak op de Tak en de belofte wat vaker te gaan loggen.

Lenavanka

KAPPER
x93Nee!x94 Roep ik verschrikt uit als Lief mij wil terugpakken voor de zuigzoen die ik hem tijdens een moment van passie gegeven heb. x93Niet doen! Ik moet vrijdag naar de kapper!x94

In gedachten zie ik hem al staan. Handen op zijn heupen, hoofd iets schuin en een getergde blik in zijn ogen. Sterker nog; ik hoor hem zeggen: x93Marleen, een zuigzoen? Dat is toch wel ZO ordinair!x94

En inderdaad; als ik de vrijdag daarop in de kapperstoel zit en hem dit verhaal vertel, reageert mijn kapper precies zoals ik me had voorgesteld.

LAATSTE WERKDAG
Al tijden wist ik dat er een einde aan zou komen. Maar dan opeens is er die definitieve dag. Stuiterend loop ik met een grote schaal mini-reepjes het gebouw door. Langs al die mensen die ik in het afgelopen jaar heb leren kennen en waar ik mee met plezier mee heb samengewerkt. Ondanks een heleboel redenen heb ik het hier ontzettend naar mijn zin gehad.

x93Dag allemaal! Wie weet zien we elkaar nog wel eens!x94

LIEF
x93Relaties? Die zijn alleen maar vermoeiend. Mijn leven bevalt me uitstekend zo; dan moet ik me weer gaan aanpassen? Daar heb ik eigenlijk helemaal geen zin meer in.x94 Oreer ik terwijl ik in de keuken sta te roken. Mogelijke Scharrel staat instemmend te knikken. x93Relaties zijn overrated. Hell Yeah!x94

Als we een paar weken later onszelf erop betrappen dat we hand in hand door de stad lopen en we schoorvoetend aan elkaar toegeven dat we het eigenlijk wel leuk vinden, schieten we uit pure recalcitrantie in de ontkenning.

Mijn moeder stuur ik met een kluitje het riet in als ze tussen neus en lippen door informeert naar die jongen waar ik het laatst over had. x93Nee hoor, dax92s gewoon een vriend.x94 Ook de meewarige blikken van zusje en vriendinnetje D. negeer ik volkomen.

Inmiddels hebben OOK wij toegegeven aan het onvermijdelijke en hebben we het over een relatie. Ja, ik heb een Lief*. Zo eentje waar ik ontzettend blij van word en die compleet onbewust ervoor gezorgd heeft dat ik (bijna) al mijn principes rond het R-woord inmiddels heb moeten herzien.

*Voor alle nieuwsgierige Aagjes in logland: Hij heet H***, is 4 jaar jonger dan ik ben en voldoet aan mijn x91eisenpakketx92.

DANKO JONES
Wel GVD! Net binnen in Paradiso valt mijn oog op de merchandisestand. Hebben ze eindelijk eens kiddie-shirts, zijn ze alleen verkrijgbaar in babymaten!! Gelukkig deed het concert me zelfs die frustratie compleet vergeten.

">Danko Jones

UPDATE
Over frustraties gesproken. Deze is eindelijk verholpen. Dank, mijnheer de wijkbeheerder, dank!!

Druk pratend loopt mijn zusje heen en weer. Zonder op te kijken van mijn bezigheden geef ik (voornamelijk eenlettergrepig) commentaar. Halverwege staak ik scheldend mijn werkzaamheden. Het is duidelijk dat ik opnieuw kan beginnen. Hoezo, gebruiksaanwijzing gelezen? Heb je die nodig dan? 
Zuchtend leun ik achterover en geef mijn zusje tien tellen mijn onverdeelde aandacht. x93Ja, ik kijk er zo naar. Wil je dat ik dit nu afmaak of niet?x94

Achteloos neem ik een slok van mijn drinken, steek nonchalant een peuk op en buig mij weer voorover. Waarbij zusje vrij zicht heeft op mijn bouwvakkersdecolletxe9. Met een ferme beweging draai ik de laatste schroef vast en onderdruk ik ternauwernood de neiging om eens flink in mijn kruis te krabbelen. Tevreden kom ik overeind en bekijk het krukje dat ik zojuist in elkaar heb gezet. Terwijl ik de peuk uit mijn mondhoek haal, kan ik het niet laten te zeggen:

x93Hell yeah! Ix92m the man!!x94

Zo, dat was weer genoeg machismo voor de komende 5 jaar. Heeft iemand een vijl? Ik heb bij deze uiterst zeldzame aanval van klusnijverheid natuurlijk weer een nagel gebroken. Zuchtx85.

Beladen met blijken van waardering fietsen collega R. en ik gisteren naar huis. Even voorbij het station schieten we, om de verkeerschaos te mijden, de stoep op en rijden een klein stukje tegen het verkeer in. Om voetgangers zo min mogelijk te hinderen blijven we achter elkaar rijden.

Terwijl R. voor mij 2 al wat oudere dames inhaalt, hoor ik dame 1 zeuren:x93Oh, die fietst op de stoep! Dat mag helemaal niet!x94

Als ik ze kort daarop passeer, zegt dame 2 verongelijkt: x93En, het zijn nog wel secretaresses ook. Kijk maar ze hebben bloemen gekregen.x94

Aan het einde van de stoep haal ik R. weer in. x93Hoorde je die 2 dames net?x94 Vraagt ze? x93Wat een zeikerds, zeg!x94

x93Ach;x94 reageer ik gniffelend; x93secretaresses zijn ook wel eens stout.x94

Hardop lachend fietsen we verder. Leuk toch, die Secretaressedag.

Mijn huis staat vol tweedehand meubels, waarvan de meesten sentimentele waarde hebben. Zo heb ik een aantal meubelstukken uit mijn ouderlijke huizen staan (ja, ja, kind van gescheiden ouders) die ik nooit zelf zou hebben aangeschaft omdat ze technisch gezien niet binnen mijn (wan)smaak vallen. Maar die ik puur vanwege de herinneringen niet zou willen missen.
Mijn grenen eettafel komt bij een vriendin vandaan en de vele kopjes thee en eindeloze gesprekken maken hem in mijn ogen onbetaalbaar en een zeer geliefd deel van mijn inboedel.

Mijn bank is weliswaar tweedehands maar staat niet in mijn huis vanwege sentimentele redenen. Omdat 2 poten loszaten, heb ik ze er allemaal maar onder uit gesloopt maar dat komt naar mijn mening het hangcomfort alleen maar ten goede. Over mijn bank wordt met enige regelmaat geklaagd. Zeker dat x91lagex92 zitten, is voor veel mensen toch wel reden om tussen neus en lippen door eens te informeren wanneer ik een nieuwe ga kopen.
Maar dat ben ik dus voorlopig niet van planx85Waarom niet???? Daarom!

Toen ik afgelopen zaterdag onder de douche stond, is zoonlief even heerlijk creatief bezig geweest. Wel jammer dat hij vergat een papiertje te pakken. Was dit een nieuwe bank geweest, had ik serieus en pedagogisch compleet onverantwoord staan schelden.
Nu heb ik me beperkt tot een diepe zucht en het loswurmen van de belofte dat Zoonlief dit nooit meer zal doen. x93Echt waar, mama. Nooit meer!x94 Klinkt het plechtig uit zijn mond.

Maar of ik hem geloof?????